Tjarko ten Have 

Werd geboren in ’s Heer Arendskerke, een dorpje op 5 km afstand van Goes in de provincie Zeeland. In 1947 verhuisde het gezin naar de stad Groningen. het gezin woonde aan de Heerestraat nr 88, naast de bekende winkel van Klaassens koek. In 1950 verhuisde het gezin naar Zuidhorn.

Tjarko tekende veel, vooral Sinterklazen. Honderden heeft hij er getekend. Tjarko was woedend toen zijn moeder een groot aantal van zijn tekeningen had weggegooid. Ze zou er nooit meer ייn weggooien. Na het overlijden van zijn moeder in 2002 werd op de zolder van het huis aan de Boulevard van Vlissingen waar zijn vader en moeder in 1971 naar toe waren verhuisd, een map teruggevonden met honderden tekeningen van de jonge Tjarko.

Zijn eerste expositie had Tjarko bij kapper Visser in Noordhorn. Zijn tekeningen van Sinterklaas en Zwarte Piet stonden in de etalage. Hij was trots dat de voorbijgangers zijn schilderij bewonderden.

Al heel jong was de Rembrandtbijbel een belangrijke bron van inspiratie. Na de tekeningen bestudeerd te hebben ging hij ze na tekenen. Urenlang kon hij daarmee bezig zijn.

In 1953 verhuisde het gezin naar een riante woning in Paterswolde, een dorp vlakbij de stad Groningen. Na de basisschool en de Ulo ging hij naar de kunstacademie Minerva. In 1970 studeerde hij af met lof. Als jonge kunstenaar was hij vastbesloten vast te houden aan zijn opvattingen en geen enkele concessie te doen aan eventuele opdrachtgevers. Dat heeft hem wel eens opdrachten gekost. Vanaf 1972 woonde en werkte hij in Rotterdam. Hij overleed aan kanker in augustus 2003 in Vlissingen.

De schilderijen van Tjarko ten Have zijn het best te karakteriseren als eigentijds in de traditie van de klassieke schilderkunst. Hij maakte geen deel uit van stromingen of scholen waarvan de kunstgeschiedenis bol staat. met honderden schetsen bouwde Tjarko zijn talent voor tekenen en schilderen uit tot vakmanschap.

Dynamiek

Wie eenmaal een schilderij van Tjarko ten Have heeft gezien, vergeet dat niet meer. De dynamiek ervan, de grootsheid van de halen waarmee deze schilder zijn doeken opbouwde en hun verrassende kleuren, maken dat de toeschouwer niet om deze schilderijen heen kan. Door hun eenvoud zijn de schilderijen toegankelijk voor een groot publiek. Ook wie niet vertrouwd is met de schilderkunst, wordt door deze expressieve en figuratieve kunst gegrepen. Topsporters en veel van hun aanhang stonden letterlijk in de rij voor zijn portretten die hij schilderde. Van veel van zijn schildrijen van topsporters zijn litho’s gemaakt of ze werden gedrukt op T-shirts die gretig aftrek vonden. Van zijn werk zijn posters en ansichtkaarten gemaakt die nog altijd verkrijgbaar zijn bij alle grote aanbieders van “kunstkaarten.”Hetzelfde geldt voor zijn portretten van grootheden uit de jazz. De overtuigingskracht waarmee de doeken van Tjarko ten Have zich presenteren ontging ook het bedrijfsleven niet.

Melancholie

Naast de vaak kleurrijke en expressieve schilderijen van jazzmusici en sporters, tonen zijn naakten, landschappen en kerkinterieurs, dat Tjarko ook meer ingetogen kon werken. De wijze waarop hij licht en donker schilderde,roept herinneringen op aan het expressionisme, zij het dat de sfeer bij Tjarko meer melancholisch is, soms ronduit somber. Geconfronteerd met zijn ziekte begon Tjarko aan een geheel nieuwe fase in zijn kunst. Hij werkte in een hoog tempo. In de laatste fase omdat zijn ziekte hem verhinderde het gevecht met de verf aan te gaan,schakelde hij over op de Oost-Indische inkt, om de ene na de andere tekening te maken, veelal figuurstudies die een steeds hogere mate van abstractie in hun vorm en sierlijkheid even doen denken aan de karakters van de oosterse schrift.
Letterlijk tot de laatste dag schilderde hij. De kunstenaar was nog lang niet uitgeschilderd.